جالب اينكه « شافعى » همين فتوا را در شعر معروفش صريحا آورده است ، در آنجا كه مىگويد : يا اهل بيت رسول اللَّه حبكم فرض من اللَّه فى القرآن انزله كفاكم من عظيم القدر انكم من لم يصل عليكم لا صلاة له « اى اهل بيت رسول اللَّه محبت شما از سوى خداوند در قرآن واجب شده است » « در عظمت مقام شما همين بس كه هر كس بر شما صلوات نفرستد نمازش باطل است ( 1 ) . آيه بعد در حقيقت نقطه مقابل آيه گذشته را بيان مىكند ، مىگويد : « كسانى كه خدا و پيامبرش را ايذاء مىكنند خداوند آنها را در دنيا و آخرت از رحمت خود دور مىسازد و براى آنان عذاب خوار كننده اى آماده كرده است » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّه وَرَسُولَه لَعَنَهُمُ اللَّه فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً ) * ) . در اينكه منظور از « ايذاء پروردگار » چيست ؟ بعضى گفته‌اند همان كفر و الحاد است كه خدا را به خشم مىآورد ، چرا كه آزار در مورد خداوند جز ايجاد خشم مفهوم ديگرى نمىتواند داشته باشد . اين احتمال نيز وجود دارد كه ايذاء خداوند همان ايذاء پيامبر ص و مؤمنان است ، و ذكر خداوند براى اهميت و تاكيد مطلب است . و اما ايذاء پيامبر اسلام ص مفهوم وسيعى دارد ، و هر گونه كارى كه او را آزار دهد شامل مىشود ، اعم از كفر و الحاد و مخالفت دستورات خداوند ، همچنين

--> ( 1 ) در كتاب نفيس « الغدير » انتساب اين اشعار را به امام شافعى از « شرح المواهب زرقانى » جلد 7 صفحه 7 و جمعى ديگر آورده است .